„Biedroneczko, biedroneczko, leć do nieba, przynieś nam kawałek chleba”.Biedronki są chyba jednymi z nielicznych owadów występujących w Polsce, których się nie brzydzimy, które nas nie gryzą, i których po prostu nie zabijamy. Biedronka siedmiokropka zwana jest także bożą krówką. Na jej wygląd składa się ciało półkoliście wypukłe, długości od sześciu do ośmiu milimetrów. Czarna tarcza przedplecza z białymi, mikroskopijnymi włoskami, oraz pokrywy skrzydeł które zazwyczaj są czerwone, ale także żółto-czerwone, z charakterystycznymi siedmioma czarnymi kropkami. Biedronki to tak naprawdę latające chrząszcze. Ten rodzaj biedronek jest najliczniejszym w środkowej Europie. Występują od nizin aż po obszary górskie. Mimo sympatycznego wyglądu biedronki to drapieżcy, którzy żywią się mszycami i jajami stonki, zarówno larwami, jak i imago. Wiosną samice składają jaja na spodniej stronie liści, a rozwinięte z nich larwy są bardzo aktywne. Przed przepoczwarzeniem przyklejają się końcem odwłoka do podłoża.
Biedronka siedmiokropka.
July 23rd, 2009Jelonek rogacz.
July 22nd, 2009Jelonek rogacz, którego łacińska nazwa to Lucanus cervus, jest największym krajowym chrząszczem. Dawniej był owadem bardzo pospolitym w lasach liściastych, najczęściej dąbrowach. Obecnie spotykany jest sporadycznie, ponieważ występuje niezwykle rzadko. Postacie dorosłe odżywiają się sokami drzew. Okres godowy jelonków trwa od końca czerwca do początku lipca. Samica składa wówczas jaja do próchniejącego drzewa lub do ziemi.. Larwy opuszczają osłonkę jajową po pięciu, sześciu tygodniach aby rozwijać się dalej w starych dębach i żywiąc się drewnem. Na krótko przed przepoczwarzeniem zakopują się głęboko w ziemi. Długość dorosłego, w pełni rozwiniętego osobnika wynosi osiemdziesiąt milimetrów. Jelonki mają kolor brązowoczarny, a ich pokrywy są kolory kasztanowo-brązowego. Samiec zawsze jest większy od samicy, ma przede wszystkim znacznie szerszą i większą głowę oraz ogromne żuwaczki przypominające poroże jelenia. Stąd właśnie ich nazwa. Żuwaczki samic są normalnej wielkości.
Karaluch.
July 21st, 2009
Karaluch czyli karaczan wschodni, jego łacińska nazwa to Blatta orientalis. Karaczan wschodni osiąga długość przeważnie do 30 milimetrów i jest koloru bursztynowo-szarego, z czego samice zawsze są ciemniejsze od samców. Mają owalne ciało, spłaszczone po bokach, aparat gębowy typu gryzącego i głowę z wielkimi oczami. Karaluchy maja skróconą pokrywę, która nie przykrywa do końca skrzydeł, natomiast u samic skrzydła i pokrywa są niemal całkowicie zredukowane. Karaczany odżywiają się odpadkami pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Prowadzą nocny tryb życia, a w ciągu dnia się ukrywają. Karaczany charakteryzują się bardzo specyficznym sposobem rozrodu. Po kopulacji w narządach rodnych samicy formują się kokony, w których powstają jaja. Samica najpierw nosi je zawieszone u odwłoka, a później zagrzebuje w piasku. Co ciekawe w jednym kokonie znajduje się około szesnastu jaj. Larwy są koloru białego, później żółtawego, a rozwijają się od jednego roku do czterech lat.
Komar brzęczący.
July 20th, 2009Komar brzęczący, którego łacińska nazwa to Culex pipiens, ma długość zazwyczaj pięciu milimetrów. Ich ciało jest bardzo smukłe i delikatne, z długimi nogami i wąskimi przeźroczystymi skrzydłami. Na grzbietowej stronie żółto-brunatnego tułowia znajdują się podłużne pręgi. Samce mają uwstecznione aparaty gębowe i nie pobierają żadnego innego pokarmu niż woda i nektar, natomiast samice wykorzystują dobrze rozwinięty aparat kłująco-ssący do ssania krwi ptaków i ssaków. Gatunek ten charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem ras, ponadto jest gatunkiem bardzo licznym i jednym z najbardziej uciążliwym z owadów. Komarzyce potrzebują krwi, aby złożyć jaja, których składają około stu i umieszczają je w stojących zbiornikach wodnych. Po dwóch, czterech dniach lgną się z nich larwy, oddychające powietrzem atmosferycznym przy pomocy rurek oddechowych i odżywiające się martwymi cząstkami organicznymi. Kilka, kilkanaście dni później przepoczwarzają się, a po dalszych dwóch, czterech zmieniają w postacie dorosłe. Co ciekawe, w ciągu roku rozwija się pięć, siedem pokoleń komara.
Modliszka zwyczajna.
July 19th, 2009Modliszka zwyczajna, jej łacińska nazwa to Mantis religiosa. Samica wyraźnie różni się od samca, przede wszystkim wielkością. Długość samca to od czterdziestu do sześćdziesięciu jeden milimetrów, a samicy od czterdziestu ośmiu do siedemdziesięciu pięciu. Ciało modliszki jest koloru zielonego, jej głowa jest mała i ma trójkątny kształt. Po jej bokach znajdują się wyłupiaste oczy złożone z licznych oczu po
jedynczych. Narządy gębowe modliszki są rodzaju gryzącego, przednie nogi chwytne, uzbrojonych w rząd ostrych kolców. Również przednie golenie są na wewnętrznej stronie kolczaste, co umożliwia schwytanie ofiary. Dodatkowo modliszki maja die pary skrzydeł. Owady te występują w południowej i środkowej Europie, są gatunkiem ciepłolubnym. Zamieszkują niską roślinność łąk, śródleśnych polan i stepów. Żywią się owadami, głównie muchówkami, błonkówkami i szarańczakami, na które czatują nieruchomo, aż w ich polu widzenia coś się poruszy – wówczas, błyskawicznie atakują i chwytają ofiarę przednią parą odnóży. Jeżeli chodzi o rozmnażanie to samica składa jaja w kokonie. W jednym kokonie bywa od stu do dwustu jaj, z których po przezimowaniu wylęgają się na wiosnę larwy, które zaraz linieją.
Mrówka.
July 18th, 2009Mrówki to nadrodzina owadów należąca do rzędu błonkówek, ma około ośmiu tysięcy gatunków, w tym w Polsce życie około osiemdziesięciu. Mrówki charakteryzują się kolankowato wygiętymi czułkami i wyraźną talią. Odwłok połączony jest z tułowiem za pośrednictwem wąskiego trzonka (stylika). Żyją gromadnie w hierarchicznie uszeregowanych społecznościach, budują różnorodne typy gniazd, zwane mrowiskami. Zasiedlają cały świat z wyjątkiem regionów polarnych. Wszystkożerne lub drapieżne, czasami żywią się wydalinami mszyc i czerwców. Odnajdują drogę kierując się światłem i grawitacją. Służy temu specjalny narząd umieszczony przy odnóżach. Wracanie do mrowiska ułatwiają im także chemiczne znaki pozostawiane pomiędzy gniazdem a obszarami gdzie zdobywają pożywienie. Społeczności mrówek składają się głównie z robotnic, bezskrzydłych i bezpłodnych samic przeznaczonych do budowy gniazd, zdobywania pożywienia oraz opieki nad larwami i poczwarkami. Obroną własnych gniazd oraz atakami na gniazda innych mrówek zajmują się mrówki żołnierze. Założycielkami rodów są królowe, uskrzydlone i stosunkowo nieliczne samice.
Pasikonik.
July 17th, 2009
Pasikonik zielony, o łacińskiej nazwie Tettigonia viridissima jest owadem o długości od dwudziestu ośmiu do czterdziestu dwóch milimetrów. Jego ciało jest ubarwione zielonkawo, a u podstawy pierwszej pary skrzydeł przechodzi w kolor brunatny. Skrzydła pasikonika wystają poza odwłok, a wraz z nimi długość pasikonika wynosi nawet sześćdziesiąt milimetrów i służą mu do latania. Pasikonik zielony należy do gatunku szarańczaka z rodziny pasikonikowatych i jest najpopularniejszym przedstawicielem rodziny w Europie Środkowej. Występuje także w Eurazji i północnej Afryce. Pasikonik zamieszkuje pola i łąki, żywi się głównie owadami, które chwyta przednimi nogami w locie i natychmiast uśmierca potężnymi szczękami. Aktywny o zmierzchu. Późnym latem i jesienią słychać jego grę, która powstaje gdy porusza skrzydłami, wprawiając tym w szybkie rezonujące drganie, umieszczone przy nasadzie lewego skrzydła listewki z chityny. A gra po to aby przywołać samice. Po zapłodnieniu samica za pomocą pokładełka składa na ziemi lub wsuwa w szczeliny kory drzew około stu jaj, z których larwy wylęgną się dopiero na wiosnę następnego roku.
Pszczoła miodna.
July 16th, 2009Pszczoła miodna, o łacińskiej nazwie Apis mellifera, ma długość u robotnicy do piętnastu milimetrów, do dwudziestu i pół milimetra u królowej. Tułów i odwłok pokryty jest gęstymi żółtawymi włoskami. Królową łatwo rozpoznać po wielkości, robotnice są mniejsze, mają długi języczek, koszyczki na tylnych nogach i szczoteczki służące do zbierania i transportu pyłku. Trutnie są niezgrabne i nie mają koszyczków na pyłek, oraz nie mają żądła tak jak robotnice i królowa. Pszczoły są owadem hodowanym przez człowieka. Ma on duże znaczenie gospodarcze. Zamieszkuje widne lasy oraz ich skraje, łąki, ogrody. Forma hodowlana uzależniona jest od człowieka, który rozprzestrzenił ją po całym świecie. Owady żyjące na wolności budują gniazdo w dziuplach próchniejących drzew, które składa się z pionowo ustawionych, woskowych plastrów. Wewnątrz gniazda ściśle zachowana jest hierarchia. Płodna królowa dba o potomstwo, jajeczkami i pracami w ulu oraz zbieraniem pokarmu zajmują się robotnice, zaś trutnie zapładniają królową.
Stonka ziemniaczana.
July 15th, 2009
Stonka ziemniaczana, leptinotarsa decemlineata, osiąga długość do 10 milimetrów. Pancerz stonki jest w żółtym kolorze z dziesięcioma podłużnymi, czarnymi paskami na pokrywach i czarnymi plamkami na przedpleczu oraz czarnymi końcami czułków i stóp. Spód ich ciała jest natomiast pomarańczowy. Mają owalne ciało, wierzch wypukły, a spód płaski. Stonka pochodzi z Ameryki Południowej, dotarła do Europy na początku XX wieku. Owady dorosłe zimują w glebie, skąd wychodzą około połowy maja i zaczynają poszukiwać wschodzących ziemniaków. Po kilku dniach żerowania samice na spodniej stronie liści ziemniaków składają jaja i to w ogromnej ilości, bo os sześciuset do ośmiuset. Z tych jaj po dziesięciu, piętnastu dniach wylęgają się larwy, początkowo żółte, stopniowo pomarańczowo-czarne. Podobnie jak owady dorosłe żywią się liśćmi ziemniaków. Ich rozwój larwalny trwa około dwudziestu dni, a po dalszych trzech tygodniach z poczwarek wychodzą dorosłe chrząszcze. Przez to czym żywią się stonki, uważane są one za szkodniki, które zwalcza się przeróżnymi sposobami.
Szerszeń.
July 14th, 2009Szerszeń, czyli vespa crabo to największy przedstawiciel rodziny osowatych. Gniazdo zakłada w spróchniałych drzewach, czasami pod okapami i dachami szop oraz na strychach (rzadziej w ziemi). Ich gniazdo jest wielkości ludzkiej głowy, ma żółtobrązowa barwę i piętrowy układ, a w środku plaster z kruchych komór. Po uformowaniu pierwszych komór królowa składa w nich jaja – z nich rozwijają się robotnice. Dorosłe szerszenie odżywiają się sokiem owoców i drzew, a larwy karmione są rozdrobnionymi muchami i innymi drobnymi owadami. Robotnice i samce osiągają długość około trzydziestu milimetrów, a królowa nawet trzydzieści pięć milimetrów. Głowa z żółtym rysunkiem, tułów i dwa pierwsze segmenty odwłoka są brązowoczarne, pozostałe żółte z czarnymi plamami. Całe ciało szerszenia jest brązowawo owłosione, a ich skrzydła mają wyraźnie żółty przedni brzeg. Należy pamiętać także o tym że ukąszenie przez szerszenia może być bardzo niebezpieczne nawet dla dorosłego człowieka.